Diagnostyka prenatalna zespołu hiper-IgM związanego z chromosomem X. cd

Tak więc powtórzenie mikrosatelitarnego ligandu CD40 określiło wysoce polimorficzny, wewnątrzageniczny marker odpowiedni do analizy sprzężenia w niedoborze odporności hiper-IgM sprzężonym z chromosomem X. Segregacja powtórzeń Ligandy CA CD40 w rodzinach z zespołem Hyper-IgM
Rysunek 1. Ryciny 1. Rodowce i wyniki typowania mikrosatelitarnego w trzech rodzinach z niedoborami immunologicznymi Hyper-IgM sprzężonymi z chromosomem X. Otwarte kręgi oznaczają normalne żeńskie rodziny, kręgi z kropką znaną kobiecym nosicielem, otwarte kwadraty normalnych męskich członków rodziny, stałe kwadraty dotknięte męskimi członkami rodziny i symbole z nieumarłym członkiem rodziny. Liczbę powtórzeń alleli CD40 ligandu CA40 przedstawiono dla każdego członka rodziny, który przeszedł typowanie. Dedukowane allele dla osób, które nie poddały się typowaniu, podano w nawiasach. W przypadku rodziny 3 przedstawiono reprezentatywny autoradiogram z odpowiednimi allelami. Allele opisano w Tabeli 1.
Rycina 2. Rycina 2. Korelacja typowania mikrosatelitarnego z nieprawidłowościami w sekwencji cDNA liganda CD40 u dwóch kuzynek męskich z rodziny 3. Autoradiografy pokazują identyczną delecję 10-bp u dwóch kuzynów spokrewnionych z matką z niedoborem odporności na hiper-IgM (należy je odczytać z od dołu do góry). Oba miały allel dotknięty chorobą 2, zgodnie z mikrosatelitycznym typowaniem CD40 (patrz Figura 1C). Delecja prowadzi do skróconego transkryptu liganda CD40 z powodu przedwczesnego kodonu stop po aminokwasie 144 wprowadzonym przez przesunięcie ramki. Gwiazdka oznacza odcinek 18 bp (pominięty w celu uproszczenia rysunku) poprzedzający przedwczesny kodon stop. Pokazano również sekwencję typu dzikiego dla tego regionu.
Próbki genomowego DNA zostały przygotowane od dotkniętych i nieobjętych członków rodziny czterech rodzin z niedoborem odpornościowym hiper-IgM sprzężonym z chromosomem X, i określono wzór segregacji różnych alleli powtórzenia mikrosatelitowego liganda CD40. Rysunek pokazuje wyniki w trzech rodzinach (reprezentatywny autoradiogram jest pokazany dla rodziny 3). Dla każdej rodziny można było wykazać segregację określonego allelu w dotkniętych członków rodziny. Ważność pisania na CA została potwierdzona przez analizę sekwencji transkryptów ligandów CD40 w rodzinie 3. W tej rodzinie dwóch matczynie spokrewnionych kuzynów płci męskiej (podmioty III-1 i III-3) miało zespół hiper-IgM. Typowanie mikrosatelitarne ujawniło zmutowany allel 2 o długości 164 par zasad (bp) u obu osobników (Figura 1C). Bezpośrednia analiza sekwencji transkryptów ligandu CD40 wykazała delecję 10 pz w domenie zewnątrzkomórkowej u obu osobników (Figura 2), co skutkuje nieprawidłowym ligandem CD40 pozbawionym aktywności wiązania 10 CD40. Zatem, ligand CD40, CA powtórzony, prawidłowo zidentyfikował dotkniętych osobników w rodzinach z zespołem hiper-IgM.
Diagnostyka prenatalna zespołu Hyper-IgM
Wcześniej opisywaliśmy pacjenta z zespołem hiper-IgM, który miał mutację punktu nukleotydowego (C do A) w sekwencji kodującej ligandu CD40 (przedmiot II-1 w rodzinie 4). Dało to mutację missense (GCG do GAG), w której kwas glutaminowy zastąpiono alaniną w eksprymowanym białku w pozycji aminokwasowej 123, z wynikającą z tego utratą aktywności wiązania CD4010. Ta mutacja została zidentyfikowana u matki tego pacjenta jako cecha heterozygotyczna, co potwierdza ją jako obowiązkowego nosiciela z 50% ryzykiem przeniesienia mutacji na kolejne potomstwo płci męskiej.
[przypisy: labmed, pomysł na zdrową kolację, przeglądarka skierowań do sanatorium ]

Powiązane tematy z artykułem: labmed pomysł na zdrową kolację przeglądarka skierowań do sanatorium