Diagnostyka prenatalna zespołu hiper-IgM związanego z chromosomem X.

Niemożność zainicjowania przejścia z jednego izotypu immunoglobuliny na drugi jest cechą charakterystyczną zespołu hiper-IgM upośledzenia odporności1. Pacjenci z tym pierwotnym zaburzeniem immunologicznym, pierwotnie określani jako dysgammaglobulinemia typu 1 2 zwykle występują z nawracającymi infekcjami bakteryjnymi, w tym zapaleniem ucha środkowego i zapaleniem płuc. Dodatkowe cechy kliniczne obejmują zakażenia oportunistyczne, nawracającą neutropenię, hiperplazję limfoidalną i objawy autoimmunologiczne. Nieprawidłowości immunoglobulin w surowicy obejmują niskie poziomy lub brak IgG, IgA i IgE i normalne lub, częściej, podwyższone poziomy IgM i IgD. Zespół hiper-IgM może być dziedziczony w sposób recesywny związany z X lub autosomalny recesywny. Genem kandydującym dla tej choroby jest ligand CD40, który jest zlokalizowany na długim ramieniu chromosomu X3 w regionie, do którego przypisano dziedziczoną postać tego zespołu4,5. Ligand CD40 ulega ekspresji na powierzchni aktywowanych komórek T i tworzy kompleks z receptorem CD40 na komórkach B3,6-8. Ta interakcja może indukować proliferację komórek B i, w obecności odpowiednich cytokin, może sprzyjać zmianie izotypów immunoglobulin9. Niemowlęta z zespołem hiper-IgM mają heterogenne mutacje punktowe lub delecje w całym regionie kodującym ligand CD4010-13. Te zmiany genetyczne powodują brak aktywności wiązania CD40. Nienormalne interakcje między receptorem CD40 a ligandem CD40 dostarczają podstawy molekularnej dla wyników immunologicznych w postaci sprzężonej z chromosomem X zespołu hiper-IgM.
Poradnictwo genetyczne i zdolność do diagnozowania tej choroby w okresie prenatalnym były ograniczone przez szereg czynników, w tym brak nieprawidłowości immunologicznych wykrywalnych podczas płodowego i wczesnego życia po urodzeniu oraz losowy wzorzec inaktywacji X, prezentowany przez limfatyczne komórki od obligatoryjnych nosicieli14. Ponadto, tylko ograniczona liczba polimorficznych sond DNA do analizy sprzężeń została scharakteryzowana w dotkniętym regionie chromosomu X (Xq24-27). Identyfikacja liganda CD40 jako genu-kandydata dla niedoboru odpornościowego typu hiper-IgM związanego z chromosomem X może prowadzić do wyobrażenia sobie strategii, w której dotknięte rodziny mogłyby być badane pod kątem mutacji klastycznych. W niedawnej analizie sekwencji 13 pacjentów z zespołem hiper-IgM sprzężonym z chromosomem X, 12 różnych mutacji punktowych lub delecji w genie liganda CD40 opisano 10-13. Tak więc znaczna heterogenność mutacji ligandu CD40 wymaga sekwencjonowania komplementarnego DNA (cDNA) w celu identyfikacji osób dotkniętych chorobą – techniki, która może okazać się trudna do wdrożenia jako ogólna metoda badania przesiewowego.
W raporcie tym scharakteryzowano wysoce polimorficzne powtórzenie dinukleotydowe w genie ligandu CD40, które wykorzystaliśmy do zdiagnozowania pierwotnie niedoboru odpornościowego hiper-IgM związanego z chromosomem X w okresie pierwszego trymestru ciąży. Ten wewnątrzageniczny marker polimorficzny zapewnia łatwą w użyciu metodę diagnozy, aby pomóc w poradnictwie genetycznym w odniesieniu do tej choroby.
Metody
Rodziny z zespołem Hyper-IgM
Przypadki niedoborów odporności hiper-IgM sprzężonych z chromosomem X zdiagnozowano w czterech rodzinach na podstawie badań klinicznych i immunologicznych w Hodowcach Hopital Necker-Enfants i sklasyfikowano zgodnie z kryteriami Komitetu Światowej Organizacji Zdrowia ds. Niedoborów odporności15
[więcej w: tasiemiec szczurzy, viagra bez recepty w aptece, usg tarczycy bydgoszcz ]

Powiązane tematy z artykułem: tasiemiec szczurzy usg tarczycy bydgoszcz viagra bez recepty w aptece