Przedłużone stosowanie dabigatranu, warfaryny lub placebo w żylnej chorobie zakrzepowo-zatorowej

Dabigatran, podawany w ustalonej dawce nie wymaga monitorowania laboratoryjnego, może być odpowiedni do przedłużonego leczenia żylnej choroby zakrzepowo-zatorowej. Metody
W dwóch podwójnie ślepych, randomizowanych badaniach porównywano dabigatran w dawce 150 mg dwa razy na dobę z warfaryną (badanie kontrolno-czynne) lub placebo (badanie kontrolne z placebo) u pacjentów z żylną chorobą zakrzepowo-zatorową, u których ukończono co najmniej 3 początkowe miesiące. terapii.
Wyniki
W badaniu z aktywną kontrolą nawrotowa żylna choroba zakrzepowo-zatorowa wystąpiła u 26 z 1430 pacjentów z grupy otrzymującej dabigatran (1,8%) oraz u 18 z 1426 pacjentów z grupą otrzymującą warfarynę (1,3%) (współczynnik ryzyka z dabigatranem, 1,44, przedział ufności 95%) [ CI], 0,78 do 2,64; P = 0,01 dla nie gorszej jakości). Continue reading „Przedłużone stosowanie dabigatranu, warfaryny lub placebo w żylnej chorobie zakrzepowo-zatorowej”

Randomizowana próba urodynamicznego badania przed operacją metodą wysiłkową nietrzymania moczu AD 5

Główne powody, dla których nie spełniono kryteriów włączenia, nie spełniały definicji dominującego stresu nietrzymania moczu (1032 kobiet), z wypadaniem (639) lub historią chirurgii w przypadku nietrzymania moczu lub innych stanów (528). Przyczyny odmowy wzięcia udziału były związane z procedurami badawczymi (np. Zbyt inwazyjnymi lub wymagającymi zbyt długiego czasu, 164 kobiet), randomizacją (210) lub ochroną ubezpieczeniową (5). Powody administracyjne obejmowały opóźnienie w rozpoczęciu badania (np. Continue reading „Randomizowana próba urodynamicznego badania przed operacją metodą wysiłkową nietrzymania moczu AD 5”

Doual Rivaroxaban w leczeniu objawowej zatorowości płucnej AD 3

Planowany czas leczenia został określony przez lekarza prowadzącego przed randomizacją. Pacjentom przydzielonym do grupy rywaroksabanu podawano 15 mg dwa razy na dobę przez pierwsze 3 tygodnie, a następnie 20 mg raz na dobę. Pacjenci, którzy zostali przydzieleni do grupy leczenia standardowego otrzymywali enoksaparynę w dawce 1,0 mg na kilogram masy ciała dwa razy na dobę i albo warfarynę albo acenokumarol, rozpoczęto w ciągu 48 godzin po randomizacji. Enoxaparin przerwano, gdy międzynarodowy współczynnik znormalizowany (INR) wynosił 2,0 lub więcej przez 2 kolejne dni, a pacjent otrzymał co najmniej 5 dni leczenia enoksaparyną. Continue reading „Doual Rivaroxaban w leczeniu objawowej zatorowości płucnej AD 3”

Druga teoria komórkowa

Druga teoria komórkowa, którą wysunął Besredka, polega na tym, że w surowicy oraz w innych białkach znajdują się dwie substancje, mianowicie sensybilizynogen i antysensybilizyna. Sensybilizynogen wytrzymuje nagrzewanie do 100° i wprowadzony do ustroju wywołuje powstawanie przeciwciała ensybilizyny, która gromadzi się w komórkach przede wszystkim mózgu, częściowo zaś we krwi. Przy powtórnym wprowadzeniu surowicy ciało drugie, którym jest antyselsibiliyna, łączy się z sensybilizyną i zespół ten odrywa się od komórek układu nerwowego a tym samym wywołuje wstrząs przez podrażnienie układu nerwowego. Blec wysunął teorię, opartą w zasadzie na teorii Besredki. Sprowadza się ona w krótkości do tego, że po wprowadzeniu małych dawek antygenu w ustroju wytwarzają się przeciwciał; gdyż podrażnienie było małe i wytworzyły się one w niedużej ilości. Continue reading „Druga teoria komórkowa”