TEORIE ANAFILAKSJI

TEORIE ANAFILAKSJI 3. Teoria histaminowa Istnieje jeszcze inna teoria, mianowicie teoria histamin owa wstrząsu anafilaktycznego i chorób alergicznych. Zauważono bowiem, że objawy wstrząsu histaminowego, wywołanego dożylnym wstrzyknięciem histaminy, nie są jednakowe u różnych zwierząt doświadczalnych. Objawy te są bardzo podobne do zespołu obrazu anafilaksji u takich zwierząt, jak świnka morska, królik i pies. Szczur jest względnie odporny zarówno na wstrząs histaminowy jak i na wstrząs anafilaktyczny, staje się jednak wrażliwy na jeden i na drugi wstrząs po usunięciu nadnerczy. Continue reading „TEORIE ANAFILAKSJI”

ciala komórek nerwowych

Tak prosty obraz morfologii mózgowia ulega później dużemu powikłaniu, utrudniającemu odtworzenie stanu pierwotnego. Powikłanie to jest spowodowane głównie nierównomiernym wzrostem poszczególnych pęcherzyków mózgowych i poszczególnych ich części, zrostami sąsiadujących ścian, powstaniem licznych zachyłków i załamali osi mózgowia i wreszcie utworzeniem spoideł, służących do połączenia odcinków, nie wykazujących dotąd. bezpośredniej łączności z sobą. Do tego wszystkiego dochodzi rozrost istoty szarej (ciała komórek nerwowych) i istoty białej (wypustki nerwowe). Rozrost ten posiada różne natężenie w poszczególnych częściach mózgowia. Continue reading „ciala komórek nerwowych”

neuron jest komórka dwuwypustkowa

W przypadkach, gdy neuron jest komórką dwuwypustkową, to jedną z wypustek stanowi neuryt, drugą zaś dendryt. Punkt odejścia od ciała komórkowego neurytu poznajemy po tym, że brak jest tutaj ciałek Nissla. Obydwa rodzaje wypustek mogą wykazywać różną długość: niektóre z nich kończą się w najbliższym sąsiedztwie ciała komórki, inne natomiast, a mianowicie te, które udają się do narządów odległych, mogą osiągać u ssaków długość dochodzącą do kilku metrów W zależności od długości neurytu, rozróżniamy dwa zasadnicze typy neuronów. W-neuronie I typu Golgiego neuryt jest długi i niekiedy wychodzi daleko poza obrąb układu nerwowego ośrodkowego, w neurycie zaś –II typu Golgiegoneuryt kończy się już w pobliżu ciała komórkowego. Zarówno neu-ryt, jak i dendryty mogą oddawać po drodze mniej lub więcej liczne odgałęzienia- bocznice a często kończą się rozchodzącym się drzewiasto pęczkiem włókienek, zwanym – telodendrionem. Continue reading „neuron jest komórka dwuwypustkowa”

Ciala komórek nerwowych

Ciała komórek nerwowych nie są jedynym składnikiem istoty szarej. Istotnie, znajdujemy tam także neuroglię, podtrzymującą i odżywiającą komórki nerwowe, oraz liczne włókna rdzeniowe, pozbawione jednak otoczki rdzennej (włókna nagie l). Powyższy układ stosunków nasuwa nam wniosek następujący: oto istota szara rdzenia stanowi skupienie ośrodków odbiorczo-nadawczych podniet nerwowych, natomiast istocie białej przypadają jedynie funkcje przewodnictwa nerwowego. Na przekroju poprzecznym rdzenia istota szara posiada kształt litery H o grubych i tępo kończących się ramionach, skierowanych ku dołowi –słupach brzusznych i wysmukłych słupach grzbietowych (columnae doreales), osiągających nieomal powierzchnię zewnętrzną rdzenia. Istotę szarą, umieszczoną między słupami brzusznymi i grzbietowymi, będziemy nazywać –istotą szarą pośrodkową (subst, grisea oentralis), Widnieje w niej otwór, stanowiący przekrój poprzeczny ciągnącego się wzdłuż całego rdzenia –przewodu ośrodkowego (canaiis ceruraiis), wysłanego ependymą. Continue reading „Ciala komórek nerwowych”

Istote szara, umieszczona miedzy slupami brzusznymi i grzbietowymi, bedziemy nazywac -istota szara posrodkowa

Na przekroju poprzecznym rdzenia istota szara posiada kształt litery H o grubych i tępo kończących się ramionach, skierowanych ku dołowi – słupach brzusznych (columnae ventrałesy i wysmukłych – słupach grzbietowych (columnae doreales), osiągających nieomal powierzchnię zewnętrzną rdzenia. Istotę szarą, umieszczoną między słupami brzusznymi i grzbietowymi, będziemy nazywać –istotą szarą pośrodkową (subst, grisea oentralis), Widnieje w niej otwór, stanowiący przekrój poprzeczny ciągnącego się wzdłuż całego rdzenia -przewodu ośrodkowego (canaiis ceruraiis), wysłanego ependymą. Wnętrze przewodu ośrodkowego jest wypełnione – płynem mózgowo-rdzeniowym (liquor cerebro-spinalis). W niektórych odcinkach rdzenia, na pograniczu między słupem brzusznym i grzbietowym, odchodzi od istoty szarej pośrodkowej niski – słup boczny (columna lat. ). Continue reading „Istote szara, umieszczona miedzy slupami brzusznymi i grzbietowymi, bedziemy nazywac -istota szara posrodkowa”

Przedłużone stosowanie dabigatranu, warfaryny lub placebo w żylnej chorobie zakrzepowo-zatorowej

Dabigatran, podawany w ustalonej dawce nie wymaga monitorowania laboratoryjnego, może być odpowiedni do przedłużonego leczenia żylnej choroby zakrzepowo-zatorowej. Metody
W dwóch podwójnie ślepych, randomizowanych badaniach porównywano dabigatran w dawce 150 mg dwa razy na dobę z warfaryną (badanie kontrolno-czynne) lub placebo (badanie kontrolne z placebo) u pacjentów z żylną chorobą zakrzepowo-zatorową, u których ukończono co najmniej 3 początkowe miesiące. terapii.
Wyniki
W badaniu z aktywną kontrolą nawrotowa żylna choroba zakrzepowo-zatorowa wystąpiła u 26 z 1430 pacjentów z grupy otrzymującej dabigatran (1,8%) oraz u 18 z 1426 pacjentów z grupą otrzymującą warfarynę (1,3%) (współczynnik ryzyka z dabigatranem, 1,44, przedział ufności 95%) [ CI], 0,78 do 2,64; P = 0,01 dla nie gorszej jakości). Continue reading „Przedłużone stosowanie dabigatranu, warfaryny lub placebo w żylnej chorobie zakrzepowo-zatorowej”

Skuteczność szczepionki podjednostkowej Herpes Zoster dla dorosłych w wieku 70 lat lub starszych ad 9

Częstotliwość zgłaszanych zgłoszeń dotyczących miejsc wstrzyknięcia i reakcji ogólnoustrojowych nieznacznie zmniejszyła się wraz z wiekiem. W bieżącej próbie nie stwierdzono zagrożeń dla bezpieczeństwa związanych z HZ / su. Ogólna częstość występowania potencjalnych chorób o podłożu immunologicznym, poważnych zdarzeń niepożądanych i zgonów była podobna w grupie szczepionek i placebo. Jedna śmierć w grupie HZ / su została uznana przez lokalnego badacza za powiązaną ze szczepieniem; jednak poważne zdarzenia niepożądane uznane przez badaczy za związane ze szczepieniem były podobne w częstości między dwiema badanymi grupami. Ponadto zgłaszane ciężkie zdarzenia niepożądane były zgodne z ogólnymi oczekiwaniami dla tej starszej populacji.29 Wyniki te są zgodne z wynikami badania ZOE-50, w którym nie stwierdzono żadnych obaw związanych z bezpieczeństwem w związku ze szczepieniem HZ / su.26 Ponadto uczestnicy grupy placebo w ZOE-50 i ZOE-70 są obecnie oferowane szczepienia z HZ / su zgodnie z oddzielnym protokołem (ClinicalTrials.gov number, NCT02690207). Continue reading „Skuteczność szczepionki podjednostkowej Herpes Zoster dla dorosłych w wieku 70 lat lub starszych ad 9”

Ostre zaburzenia neurologiczne od inhibitora hydrolazy amidowej kwasu tłuszczowego

Zmniejszenie aktywności hydrolazy amidu kwasu tłuszczowego (FAAH) zwiększa poziom endogennych analogów kannabinoidów lub endokannabinoidów. Inhibitory FAAH wykazały działanie przeciwbólowe i przeciwzapalne w modelach zwierzęcych, a niektóre zostały przetestowane w badaniach fazy i 2. W badaniu fazy 1, BIA 10-2474, podawany doustnie odwracalny inhibitor FAAH, podano zdrowym ochotnikom w celu oceny bezpieczeństwa. Metody
Pojedyncze dawki (0,25 do 100 mg) i powtarzane dawki doustne (2,5 do 20 mg przez 10 dni) BIA 10-2474 podawano 84 zdrowym ochotnikom w sekwencyjnych kohortach; nie zgłoszono ciężkich zdarzeń niepożądanych. Kolejna grupa uczestników została przydzielona do grupy placebo (2 uczestników) lub 50 mg BIA 10-2474 dziennie (6 uczestników). Continue reading „Ostre zaburzenia neurologiczne od inhibitora hydrolazy amidowej kwasu tłuszczowego”

Liraglutyd i skutki sercowo-naczyniowe w cukrzycy typu 2 ad 6

Zmiany w stosowaniu leków przeciwcukrzycowych podczas badania przedstawiono w Tabeli S4 Dodatku Uzupełniającego. Czynniki ryzyka sercowo-naczyniowego
Istniały znaczące średnie różnice między grupą liraglutydową a grupą placebo w zmianie od wartości wyjściowej do 36 miesięcy w następujących zmiennych: utrata masy ciała wynosiła 2,3 kg (95% CI, 2,5 do 2,0), wyższa w grupie liraglutydowej, skurczowe ciśnienie krwi wynosiła 1,2 mm Hg (95% CI, 1,9 do 0,5) niższa w grupie liraglutydu, rozkurczowe ciśnienie krwi wynosiło 0,6 mm Hg (95% CI, 0,2 do 1,0) było wyższe w grupie liraglutydowej, a częstość akcji serca wynosiła 3,0 uderzenia minuta (95% CI, 2,5 do 3,4) wyższa w grupie liraglutydu (ryc. S5B, S5C i S5D w dodatkowym dodatku). Stosowanie leków sercowo-naczyniowych na początku badania i podczas badania przedstawiono w tabeli S4 w dodatkowym dodatku.
Wyniki mikrokrążenia
Częstość występowania złożonego wyniku epizodów mikrokrążenia nerek lub siatkówki była mniejsza w grupie liraglutydowej niż w grupie placebo (współczynnik ryzyka, 0,84; 95% CI, 0,73 do 0,97, P = 0,02), różnica, która była częstość występowania nefropatii w grupie liraglutydowej (1,5 vs. Continue reading „Liraglutyd i skutki sercowo-naczyniowe w cukrzycy typu 2 ad 6”

Zmiana w PCSK9 i HMGCR oraz ryzyko choroby sercowo-naczyniowej i cukrzycy ad 5

Rzeczywiście, gdy przedstawiono efekty każdego wyniku PCSK9 i poszczególnych wariantów PCSK9 zawartych w tych wynikach, istniało zale.ne od dawki logarytmiczno-liniowe powiązanie między ni.szym poziomem cholesterolu LDL, w którym pośredniczy PCSK9, a ryzykiem zawału mięśnia sercowego lub śmierci z serca wieńcowego. choroba (ryc. S3 w dodatkowym dodatku). Wpływ wyniku PCSK9 na ryzyko zawału mięśnia sercowego lub zgonu z powodu choroby niedokrwiennej serca był podobny we wszystkich badanych podgrupach (ryc. S4 w Dodatku uzupełniającym). Continue reading „Zmiana w PCSK9 i HMGCR oraz ryzyko choroby sercowo-naczyniowej i cukrzycy ad 5”