Te ciala powoduja równiez jadowitosc surowicy

Te ciała powodują również jadowitość surowicy. Na podstawie tych faktów można wyciągnąć wnioski, że białko w tym wypadku nie odgrywa żadnej roli, a zjawisko wstrząsu związane jest z fizyko- chemicznymi stanami ciał, które działają zarówno w stanie zawiesiny i rozpuszczone. Chodzi tu o zmianę dyspersji w grubo-cząsteczkową, daje się widzieć w nefelometrze lub w aglutynoskopie. Zmiany w dyspersji są związane z globulinami, a jadowitość jest związana ze stopniem wypadania frakcji globulinowej. 2. Continue reading „Te ciala powoduja równiez jadowitosc surowicy”

Anafilaksja jest wylacznie tylko – sprawa alergiczna

ALERGIE Anafilaksja jest wyłącznie tylko – sprawą alergiczną. Ten rodzaj alergii, zwany anafilaksją, powstaje przede wszystkim w warunkach doświadczalnych. Niektórzy nazywają anafilaksję patergią alergiczną swoistą. Do anafilaksji należą również alergie w chorobach zakaźnych i choroby alergiczne w ścisłym znaczeniu tego słowa. Zmienione oddziaływanie ustroju na bodźce zewnętrzne, w szczególności na czynniki chorobotwórcze, wiąże się ściśle ze zmianą wrażliwości na te czynniki. Continue reading „Anafilaksja jest wylacznie tylko – sprawa alergiczna”

Poczatkowo plytka rdzeniowa jest plaska

Początkowo płytka rdzeniowa jest płaska, wkrótce jednak przekształca się ona w – rynienkę rdzeniową, osuwającą się stopniowo coraz głębiej w kierunku struny grzbietowej. Jeszcze później krawędzie rynienki zbliżają się do siebie i wreszcie zrastają się ze sobą, przez co rynienka przekształca się w zamkniętą – cewę rdzeniową, posiadającą kształt rury, ciągnącej się od bieguna głowowego do bieguna ogonowego zarodka . W tym etapie rozwoju cewa rdzeniowa jeszcze wykazuje łączność z ektodermą ciała, niebawem jednak związek ten ulega zerwaniu, cewa wędruje w głąb, zbliżając się coraz bardziej do struny grzbietowej, a ponad cewą powstaje most ektodermalny, łączący ektodermę powierzchowną strony prawej z ektodermą strony lewej. Cewa rdzeniowa stanowi zaczątek, z którego rozwinie się w przyszłości – mózgowie(encephalon) na przedzie, a – rdzeń kręgowy (medulla spinalis) w tyle. W miejscu oderwania się cewy rdzeniowej od ektodermy powierzchownej część komórek wędruje ha boki cewy, tworząc tam po każdej stronie-listewkę zwojową ). Continue reading „Poczatkowo plytka rdzeniowa jest plaska”

zapasy odzywcze neuronu

W okach siatki eurofibrylarnej są – ciałka Nissla, stanowiące być może zapasy odżywcze neuronu. W przypadkach dużego zmęczenia lub okaleczenia neuronu ilość ciałek Nissla wydatnie się zmniejsza (-tigroliza ), a nawet mogą one zniknąć zupełnie. Poza tym ciała komórek nerwowych zawierają często ciałka barwikowe o niewyjaśnionym znaczeniu. Ilość wypustek, odchodzących od neuronu bywa różna: może być ich tylko dwie (neuron dwuwypustkowy) lub też znaczna ilość Niezależnie od ilości wypustek rozróżniamy dwa ich rodzaje. Są to: – neuryty i-dendryty. Continue reading „zapasy odzywcze neuronu”

Oslonka Schwanna

W układzie nerwowym ośrodkowym rolę osłonek pełni syncytialna neuroglia. Osłonka Schwanna składa się z pewnej ilości cylindrycznych – komórek Schwanna, otaczających wokół włókno nerwowe i oddzielonych od siebie – przewężeniami Ranvlera. Panuje pogląd, według którego komórki Schwanna pochodzą od lemnoblastów, tj. od komórek neuroglii, które w swoim czasie wywędrowały z obrębu układu ośrodkowego, towarzysząc włóknom nerwowym. Włókna nerwowe zaopatrzone wyłącznie w osłonkę Schwanna występują głównie w układzie nerwowym współczulnym i mają nazwę – włókien szarych albo bezrdzennych. Continue reading „Oslonka Schwanna”

powrózki brzuszne

Należy dodać, że obydwa powrózki brzuszne łączą się ze sobą ponad dnem szczeliny pośrodkowej za pośrednictwem –spoidła białego (commissura alba). W każdym z powrózków można rozróżnić część obwodową, złożoną z włókien nerwowych dalekobieżnych i część głęboką, w której skład wchodzą włókna krótkie, ciągnące się tylko poprzez krótki odcinek odpowiedniego powrózka. Jak zobaczymy dalej, włókna nerwowe powrózków nie są ułożone chaotycznie, lecz ześrodkowują się w -wiązki (fasciculi) lub w pęczki (tractus), zawierające włókna o jednakowym przebiegu i o tym samym znaczeniu czynnościowym. Te wiązki i pęczki ujmujemy często ogólną nazwą – szlaków nerwowych. Budowa istoty szarej rdzenia. Continue reading „powrózki brzuszne”

neurony trzewno-czuciowe

Nie jest rzeczą ostatecznie rozstrzygniętą, ale bardzo prawdopodobną. że w obrębie zwoju rdzeniowego znajduje się jeszcze inny rodzaj neuronów. Mam na myśli –neurony trzewno-czuciowe, których dendryty udają się do trzew, a neuryty wchodzą w skład korzonka grzbietowego i stanowią tam – włókna trzewno-czuciowe, kończące się w istocie szarej rdzenia. W ten sposób budowa korzonka grzbietowego przedstawia się jako skupienie – włókien (neurytów) somatyczno-trzewno-czuciowych, odchodzących od zwoju rdzeniowego i znajdujących swe zakończenia w istocie szarej rdzenia, a częściowo i w nadbudówce rdzenia, tj. w – rdzeniomózgowiu(myelencephalon). Continue reading „neurony trzewno-czuciowe”

Randomizowana próba urodynamicznego badania przed operacją metodą wysiłkową nietrzymania moczu AD 8

Uwzględniliśmy kobiety, u których występowały objawy zarówno stresu, jak i nagłego nietrzymania moczu, o ile dominowały objawy stresu. Jednak w badaniu tym nie uwzględniono roli badań urodynamicznych u pacjentów z trudniejszymi problemami, takimi jak dominujące nietrzymanie moczu, wcześniejsze leczenie nietrzymania moczu, choroba neurologiczna lub planowane jednocześnie leczenie chirurgiczne wypadania narządów miednicy. Nasze stwierdzenie, że przedoperacyjne testy urodynamiczne nie poprawiły wskaźnika sukcesu leczenia, w porównaniu z wskaźnikiem powodzenia związanym z podstawową oceną gabinetu, można wyjaśnić kilkoma czynnikami. Po pierwsze, rozpoznanie wysiłkowego nietrzymania moczu, dokonane przez ocenę gabinetową, zostało potwierdzone urodynamicznie u 97% kobiet w grupie badającej urodynamiczny stan. Continue reading „Randomizowana próba urodynamicznego badania przed operacją metodą wysiłkową nietrzymania moczu AD 8”

Terapia hormonem tarczycy u starszych osób z subkliniczną niedoczynnością tarczycy ad 6

Wstępnie analizowane analizy według płci i wyjściowego poziomu tyreotropiny nie wykazały żadnych podgrup pacjentów, którzy skorzystali z leczenia lewotyroksyną. Analizy per-protokół i analizy wrażliwości z zastosowaniem wielokrotnego imputacji brakujących wartości nie wykazały istotnych różnic między grupą lewotyroksyną a grupą placebo (tabele S4 i S5 w dodatkowym dodatku). Inne miary wyników
Indeks opisowy EQ-5D wykazywał niewielkie pogorszenie po 12 miesiącach (średnia różnica między grupą lewotyroksyną a grupą placebo, -0,025; P = 0,05), ale niewielka poprawa po wydłużonym okresie obserwacji (średnia różnica, 0,040; P = 0,03; ); nie było znaczących różnic między grupami po 6 do 8 tygodni. Nie było znaczących różnic między grupami w wynikach w skali wizualno-analogowej EQ (tabela 2 i tabela S2 w dodatkowym dodatku).
Tabela 3. Continue reading „Terapia hormonem tarczycy u starszych osób z subkliniczną niedoczynnością tarczycy ad 6”