Druga teoria komórkowa

Druga teoria komórkowa, którą wysunął Besredka, polega na tym, że w surowicy oraz w innych białkach znajdują się dwie substancje, mianowicie sensybilizynogen i antysensybilizyna. Sensybilizynogen wytrzymuje nagrzewanie do 100° i wprowadzony do ustroju wywołuje powstawanie przeciwciała ensybilizyny, która gromadzi się w komórkach przede wszystkim mózgu, częściowo zaś we krwi. Przy powtórnym wprowadzeniu surowicy ciało drugie, którym jest antyselsibiliyna, łączy się z sensybilizyną i zespół ten odrywa się od komórek układu nerwowego a tym samym wywołuje wstrząs przez podrażnienie układu nerwowego. Blec wysunął teorię, opartą w zasadzie na teorii Besredki. Sprowadza się ona w krótkości do tego, że po wprowadzeniu małych dawek antygenu w ustroju wytwarzają się przeciwciał; gdyż podrażnienie było małe i wytworzyły się one w niedużej ilości. Continue reading „Druga teoria komórkowa”

Czesc komórek listewki tworzy na miejscu zawiazki ulozonych odcinkowo – zwojów rdzeniowy

Część komórek listewki tworzy na miejscu zawiązki ułożonych odcinkowo – zwojów rdzeniowych, inne zaś wędrują w kierunku brzusznym, pod strunę grzbietową, dając początek – zwojom współczulnym podkręgowym i obwodowym i wreszcie część komórek wyróżnicowuje się w postaci zaczątka – istoty rdzennej nadnercza. Powracając do opisu cewy rdzeniowej należy zaznaczyć, że początkowo posiada ona ściany nader cienkie i bardzo obszerne światło, które już obecnie możemy nazwać-przewodem ośrodkowym. Jedyna warstwa komórek cylindrycznych, tworząca ścianę cewy, przekształca się, wskutek licznych podziałów, w nabłonek wielowarstwowy, wywołujący oczywiście zgrubienie ścian i przewężenie światła przewodu ośrodkowego. Równocześnie następuje zróżnicowanie morfologiczne tego nabłonka w trzech zasadniczych kierunkach. Komórki nabłonkowe, ograniczające bezpośrednio światło przewodu ośrodkowego, przekształcają się w – komórki ependymalne, pozostałe zaś składniki nabłonka tworzą gruszkowate – neuroblasty oraz syncytialne – glioblasty. Continue reading „Czesc komórek listewki tworzy na miejscu zawiazki ulozonych odcinkowo – zwojów rdzeniowy”

Podobnemu podzialowi na dwa pecherzyki pochodne podlega zamózgowie

Podobnemu podziałowi na dwa pęcherzyki pochodne podlega zamózgowie. Powstają z niego: – tyło-mózgowie(metencephalon), graniczące ze śródmózgowiem (mesencephalori} oraz rdzeniomózgowie (myelencephaion), łączące się z rdzeniem kręgowym. W ten sposób zawiązek mózgowia (encephalon) przyjął obecnie postać pięciu pęcherzyków, leżących jeden za drugim. Są to, wyliczając je w kolejności, od przodu ku tyłowi : kresomózgowie(telencephalon) , międzymózgowie (diencephalon), śródmózgowie (mesencephalon) , tyłomózgowie . Początkowo kresomózgowie (telencephaion) ma budowę pojedynczego pęcherzyka, niebawem jednak tworzy ono po każdej stronie duże uwypuklenie boczne, które nazywamy – częścią półkulową kresomózgowia (pars haemispherica), gdyż z części tej powstaną w przyszłości tzw. Continue reading „Podobnemu podzialowi na dwa pecherzyki pochodne podlega zamózgowie”

ciala komórek nerwowych

Tak prosty obraz morfologii mózgowia ulega później dużemu powikłaniu, utrudniającemu odtworzenie stanu pierwotnego. Powikłanie to jest spowodowane głównie nierównomiernym wzrostem poszczególnych pęcherzyków mózgowych i poszczególnych ich części, zrostami sąsiadujących ścian, powstaniem licznych zachyłków i załamali osi mózgowia i wreszcie utworzeniem spoideł, służących do połączenia odcinków, nie wykazujących dotąd. bezpośredniej łączności z sobą. Do tego wszystkiego dochodzi rozrost istoty szarej (ciała komórek nerwowych) i istoty białej (wypustki nerwowe). Rozrost ten posiada różne natężenie w poszczególnych częściach mózgowia. Continue reading „ciala komórek nerwowych”

neuron jest komórka dwuwypustkowa

W przypadkach, gdy neuron jest komórką dwuwypustkową, to jedną z wypustek stanowi neuryt, drugą zaś dendryt. Punkt odejścia od ciała komórkowego neurytu poznajemy po tym, że brak jest tutaj ciałek Nissla. Obydwa rodzaje wypustek mogą wykazywać różną długość: niektóre z nich kończą się w najbliższym sąsiedztwie ciała komórki, inne natomiast, a mianowicie te, które udają się do narządów odległych, mogą osiągać u ssaków długość dochodzącą do kilku metrów W zależności od długości neurytu, rozróżniamy dwa zasadnicze typy neuronów. W-neuronie I typu Golgiego neuryt jest długi i niekiedy wychodzi daleko poza obrąb układu nerwowego ośrodkowego, w neurycie zaś –II typu Golgiegoneuryt kończy się już w pobliżu ciała komórkowego. Zarówno neu-ryt, jak i dendryty mogą oddawać po drodze mniej lub więcej liczne odgałęzienia- bocznice a często kończą się rozchodzącym się drzewiasto pęczkiem włókienek, zwanym – telodendrionem. Continue reading „neuron jest komórka dwuwypustkowa”

zapasy odzywcze neuronu

W okach siatki eurofibrylarnej są – ciałka Nissla, stanowiące być może zapasy odżywcze neuronu. W przypadkach dużego zmęczenia lub okaleczenia neuronu ilość ciałek Nissla wydatnie się zmniejsza (-tigroliza ), a nawet mogą one zniknąć zupełnie. Poza tym ciała komórek nerwowych zawierają często ciałka barwikowe o niewyjaśnionym znaczeniu. Ilość wypustek, odchodzących od neuronu bywa różna: może być ich tylko dwie (neuron dwuwypustkowy) lub też znaczna ilość Niezależnie od ilości wypustek rozróżniamy dwa ich rodzaje. Są to: – neuryty i-dendryty. Continue reading „zapasy odzywcze neuronu”

pasek istoty bialej

W jądrze tym kończy się część włókien korzonka grzbietowego, a zarazem jądro to jest ośrodkiem macierzystym- szlaków rdzeniowo-móżdżkowych (tractus spino-cerebeilares). Jak z samej nazwy wynika – szlaki rdzeniowo – móżdżkowe przeprowadzają bodźce z istoty szarej rdzenia do móżdżku. W ścieńczonym końcu słupa grzbietowego, zwanym potocznie – głową (capat) słupa grzbietowego, rozróżniamy – istotę galaretowatą Rolanda (substantia gelatinosa Rolandi), uwieńczoną cienką warstwą – pola brzeżnego(zona marginatis). Znaczenie czynnościowe tych dwóch skupień komórkowych nie jest dostatecznie wyjaśnione, ważny jest jednak fakt, że istota galaretowata Rolanda pojawia się dopiero u ssaków. Pomiędzy polem brzeżnym, a powierzchnią zewnętrzną rdzenia istnieje cienki pasek istoty białej, leżący w miejscu spotkania się powrózka grzbietowego z powrózkiem bocznym. Continue reading „pasek istoty bialej”

Doual Rivaroxaban w leczeniu objawowej zatorowości płucnej AD 3

Planowany czas leczenia został określony przez lekarza prowadzącego przed randomizacją. Pacjentom przydzielonym do grupy rywaroksabanu podawano 15 mg dwa razy na dobę przez pierwsze 3 tygodnie, a następnie 20 mg raz na dobę. Pacjenci, którzy zostali przydzieleni do grupy leczenia standardowego otrzymywali enoksaparynę w dawce 1,0 mg na kilogram masy ciała dwa razy na dobę i albo warfarynę albo acenokumarol, rozpoczęto w ciągu 48 godzin po randomizacji. Enoxaparin przerwano, gdy międzynarodowy współczynnik znormalizowany (INR) wynosił 2,0 lub więcej przez 2 kolejne dni, a pacjent otrzymał co najmniej 5 dni leczenia enoksaparyną. Continue reading „Doual Rivaroxaban w leczeniu objawowej zatorowości płucnej AD 3”