w chorobach alergicznych i wstrzasie anafilaktycznym histamina odgrywa duza role

Wszystko to dowodzi, że w chorobach alergicznych i wstrząsie anafilaktycznym histamina odgrywa dużą rolę. W związku z teorią histaminową powstawania spraw alergicznych zaczęto szukać sposobów odczulenia ustroju na histaminę. Próbowano więc li chorych na alergie. osiągnąć odczulenie na histaminę za pomocą wstrzykiwań histaminy podskórnych i doskórnych, skaryfikacji i metodą jontoforezy histaminowej. Obok pewnych sukcesów częściej obserwowano niepowodzenia, tak że dziś histaminoterapia w chorobach alergicznych została prawie całkiem zarzucona. Continue reading „w chorobach alergicznych i wstrzasie anafilaktycznym histamina odgrywa duza role”

Anafilaksja jest wylacznie tylko – sprawa alergiczna

ALERGIE Anafilaksja jest wyłącznie tylko – sprawą alergiczną. Ten rodzaj alergii, zwany anafilaksją, powstaje przede wszystkim w warunkach doświadczalnych. Niektórzy nazywają anafilaksję patergią alergiczną swoistą. Do anafilaksji należą również alergie w chorobach zakaźnych i choroby alergiczne w ścisłym znaczeniu tego słowa. Zmienione oddziaływanie ustroju na bodźce zewnętrzne, w szczególności na czynniki chorobotwórcze, wiąże się ściśle ze zmianą wrażliwości na te czynniki. Continue reading „Anafilaksja jest wylacznie tylko – sprawa alergiczna”

Podobnemu podzialowi na dwa pecherzyki pochodne podlega zamózgowie

Podobnemu podziałowi na dwa pęcherzyki pochodne podlega zamózgowie. Powstają z niego: – tyło-mózgowie(metencephalon), graniczące ze śródmózgowiem (mesencephalori} oraz rdzeniomózgowie (myelencephaion), łączące się z rdzeniem kręgowym. W ten sposób zawiązek mózgowia (encephalon) przyjął obecnie postać pięciu pęcherzyków, leżących jeden za drugim. Są to, wyliczając je w kolejności, od przodu ku tyłowi : kresomózgowie(telencephalon) , międzymózgowie (diencephalon), śródmózgowie (mesencephalon) , tyłomózgowie . Początkowo kresomózgowie (telencephaion) ma budowę pojedynczego pęcherzyka, niebawem jednak tworzy ono po każdej stronie duże uwypuklenie boczne, które nazywamy – częścią półkulową kresomózgowia (pars haemispherica), gdyż z części tej powstaną w przyszłości tzw. Continue reading „Podobnemu podzialowi na dwa pecherzyki pochodne podlega zamózgowie”

Stan skupienia cial neuronów

W chwili przechodzenia poprzez włókno prądu nerwowego własności• błony włókna ulegają zmianie w ten sposób, że w danym punkcie różnice potencjałów ulegają wyrównaniu (depolaryzacja) i proces ten posuwa się z wielką szybkością w neurycie w kierunku odkom orkowym, a w dendrycie dokomórkowo. Niezwłocznie po depolaryzacji pewnego odcinka włókna następuje repolaryzacja, wypowiadająca się w powstaniu ponownej różnicy potencjałów po obu stronach błony wypustki neuronowej. Stan skupienia ciał neuronów oraz ich wypustek w układzie nerwowym nie jest jednolity. Rzeczywiście, podczas gdy –istota szara (substantia grisea) układu nerwowego ośrodkowego składa się głównie z ciał komórkowych; to – istota biała (substantia alba) rdzenia i mózgowia oraz nerwy obwodowe zawierają tylko włókna nerwowe. Włókna nerwowe są bądź – nagie, bądź też pokryte – osłonkami, mającymi za zadanie z jednej strony izolację włókien, a z drugiej, prawdopodobnie, odżywianie ich. Continue reading „Stan skupienia cial neuronów”

Wypustki neuronów

Wypustki neuronów służą do nawiązywania łączności z innymi neuronami lub z poszczególnymi narządami. Łączność między dwoma neuronami wyobrażamy sobie w ten sposób, że neuryt jednego neuronu pozostaje w związku z dendrytem neuronu drugiego, jest jednak rzeczą nie ustaloną dotychczas ostatecznie czy związek ten, zwany synapsą, polega wyłącznie na zetknięciu ze sobą obu wypustek (S. Ramon y Cajal), czy też istnieje między nimi ciągłość plazmatyczna (Held). Oczywiście, w przypadku pierwszym neuron posiadałby pełną autonomię morfologiczną, natomiast w przypadku drugim cały układ nerwowy miałby postać jednego wielkiego syncytiurn o słabo wyosobnionych granicach komórkowych. Związek neuronów z narządami ciała wypowiada się grosso modo dwojako. Continue reading „Wypustki neuronów”

Neuryty komórek jadra wspólczulnego opuszczaja rdzen wraz z neurytami komórek jader ruchowych

Neuryty komórek jądra współczulnego opuszczają rdzeń wraz z neurytami komórek jąder ruchowych, wchodząc w skład korzonka brzusznego i wreszcie kończą się telodendrionami dookoła neuronów zwoju współczulnego podkręgowego. Ze względu na to, że neurony jądra współczulnego mają związek z mięśniówką układu oddechowo-pokarmowego oraz układu krwionośnego i wreszcie z gruczołami, mamy zatem przed sobą – neurony trzewno-ruchowe. W powyższym świetle charakterystyka korzonka brzusznego (radix ventr. ) przedstawia się następująco: kiem grzbietowym znajduje się-zwój rdzeniowy albo-c–z w o j międzykręgowy (ganglion spinale s. interrertebralej, stanowiący skupienie neuronów czuciowych, jak gdyby wyemancypowanych z obrębu samego rdzenia, ale utrzymujących z nim bardzo ścisłą łączność, właśnie za pośrednictwem korzonka grzbietowego . Continue reading „Neuryty komórek jadra wspólczulnego opuszczaja rdzen wraz z neurytami komórek jader ruchowych”

neurony trzewno-czuciowe

Nie jest rzeczą ostatecznie rozstrzygniętą, ale bardzo prawdopodobną. że w obrębie zwoju rdzeniowego znajduje się jeszcze inny rodzaj neuronów. Mam na myśli –neurony trzewno-czuciowe, których dendryty udają się do trzew, a neuryty wchodzą w skład korzonka grzbietowego i stanowią tam – włókna trzewno-czuciowe, kończące się w istocie szarej rdzenia. W ten sposób budowa korzonka grzbietowego przedstawia się jako skupienie – włókien (neurytów) somatyczno-trzewno-czuciowych, odchodzących od zwoju rdzeniowego i znajdujących swe zakończenia w istocie szarej rdzenia, a częściowo i w nadbudówce rdzenia, tj. w – rdzeniomózgowiu(myelencephalon). Continue reading „neurony trzewno-czuciowe”

Doual Rivaroxaban w leczeniu objawowej zatorowości płucnej AD 5

Charakterystyka leczenia. W grupie leczonej standardowo, mediana czasu leczenia enoksaparyną wynosiła 8 dni ( odstęp międzykwartylny, 6 do 11), a INR na końcu leczenia enoksaparyną wynosiło 2,0 lub więcej u 83% pacjentów. Procent czasu, podczas którego INR był w zakresie terapeutycznym (2,0 do 3,0) wynosił 62,7%; odpowiednie wartości procentowe dla INR powyżej 3,0 i poniżej 2,0 wynosiły 15,5% i 21,8%. Procent czasu w zakresie terapeutycznym wahał się od 57,8% (w ciągu pierwszego miesiąca) do 72,7% (w miesiącu 11). Continue reading „Doual Rivaroxaban w leczeniu objawowej zatorowości płucnej AD 5”

Randomizowana próba urodynamicznego badania przed operacją metodą wysiłkową nietrzymania moczu

Badania urodynamiczne są często wykonywane u kobiet przed operacją związaną z wysiłkowym nietrzymaniem moczu, ale nie ma dobrych dowodów na to, że poprawiają wyniki. Metody
Przeprowadziliśmy wieloośrodkowe, randomizowane badanie nieinnościowe z udziałem kobiet z niepowikłanym udokumentowanym wysiłkowym nietrzymaniem moczu w celu porównania wyników po przedoperacyjnej ocenie gabinetu i tylko w testach urodynamicznych lub ocenie. Głównym rezultatem był sukces leczenia po 12 miesiącach, zdefiniowany jako obniżenie wyniku w Zapaleniu Uogólników Niepłodności o 70% lub więcej i odpowiedź o wiele lepiej lub o wiele lepiej w przypadku Pacjentów o globalnym znaczeniu poprawy. Z góry ustalony margines nierówności wynosił 11 punktów procentowych. Continue reading „Randomizowana próba urodynamicznego badania przed operacją metodą wysiłkową nietrzymania moczu”

Liraglutyd i skutki sercowo-naczyniowe w cukrzycy typu 2

Działanie sercowo-naczyniowe liraglutydu, analogu glukagonopodobnego peptydu 1, po dodaniu do standardowej terapii u pacjentów z cukrzycą typu 2, pozostaje nieznane. Metody
W tej podwójnie ślepej próbie losowo przydzieliliśmy pacjentów z cukrzycą typu 2 i wysokim ryzykiem sercowo-naczyniowym w celu otrzymania liraglutydu lub placebo. Podstawowym złożonym wynikiem w analizie czasu do wystąpienia było pierwsze wystąpienie śmierci z przyczyn sercowo-naczyniowych, niezakończonego zgonem zawału mięśnia sercowego lub udaru niezakończonego zgonem. Pierwotna hipoteza głosiła, że liraglutyd nie będzie mniejszy niż placebo w odniesieniu do pierwotnego wyniku, z marginesem 1,30 dla górnej granicy 95% przedziału ufności współczynnika ryzyka. Nie wprowadzono żadnych korekt dotyczących liczności w odniesieniu do wcześniej określonych wyników badań eksploracyjnych. Continue reading „Liraglutyd i skutki sercowo-naczyniowe w cukrzycy typu 2”