Druga teoria komórkowa

Druga teoria komórkowa, którą wysunął Besredka, polega na tym, że w surowicy oraz w innych białkach znajdują się dwie substancje, mianowicie sensybilizynogen i antysensybilizyna. Sensybilizynogen wytrzymuje nagrzewanie do 100° i wprowadzony do ustroju wywołuje powstawanie przeciwciała ensybilizyny, która gromadzi się w komórkach przede wszystkim mózgu, częściowo zaś we krwi. Przy powtórnym wprowadzeniu surowicy ciało drugie, którym jest antyselsibiliyna, łączy się z sensybilizyną i zespół ten odrywa się od komórek układu nerwowego a tym samym wywołuje wstrząs przez podrażnienie układu nerwowego. Blec wysunął teorię, opartą w zasadzie na teorii Besredki. Sprowadza się ona w krótkości do tego, że po wprowadzeniu małych dawek antygenu w ustroju wytwarzają się przeciwciał; gdyż podrażnienie było małe i wytworzyły się one w niedużej ilości. Continue reading „Druga teoria komórkowa”

w chorobach alergicznych i wstrzasie anafilaktycznym histamina odgrywa duza role

Wszystko to dowodzi, że w chorobach alergicznych i wstrząsie anafilaktycznym histamina odgrywa dużą rolę. W związku z teorią histaminową powstawania spraw alergicznych zaczęto szukać sposobów odczulenia ustroju na histaminę. Próbowano więc li chorych na alergie. osiągnąć odczulenie na histaminę za pomocą wstrzykiwań histaminy podskórnych i doskórnych, skaryfikacji i metodą jontoforezy histaminowej. Obok pewnych sukcesów częściej obserwowano niepowodzenia, tak że dziś histaminoterapia w chorobach alergicznych została prawie całkiem zarzucona. Continue reading „w chorobach alergicznych i wstrzasie anafilaktycznym histamina odgrywa duza role”

Podobnemu podzialowi na dwa pecherzyki pochodne podlega zamózgowie

Podobnemu podziałowi na dwa pęcherzyki pochodne podlega zamózgowie. Powstają z niego: – tyło-mózgowie(metencephalon), graniczące ze śródmózgowiem (mesencephalori} oraz rdzeniomózgowie (myelencephaion), łączące się z rdzeniem kręgowym. W ten sposób zawiązek mózgowia (encephalon) przyjął obecnie postać pięciu pęcherzyków, leżących jeden za drugim. Są to, wyliczając je w kolejności, od przodu ku tyłowi : kresomózgowie(telencephalon) , międzymózgowie (diencephalon), śródmózgowie (mesencephalon) , tyłomózgowie . Początkowo kresomózgowie (telencephaion) ma budowę pojedynczego pęcherzyka, niebawem jednak tworzy ono po każdej stronie duże uwypuklenie boczne, które nazywamy – częścią półkulową kresomózgowia (pars haemispherica), gdyż z części tej powstaną w przyszłości tzw. Continue reading „Podobnemu podzialowi na dwa pecherzyki pochodne podlega zamózgowie”

slupy brzuszne

Wzrost istoty szarej nie odbywa się równomiernie, gdyż tworzy ona po stronie brzusznej dwa symetryczne zgrubienia – słupy brzuszne(columnae ventrales), a po stronie grzbietowej, podobne dwa słupy grzbietowe (columnae dorsales). Neuryty każdego ze słupów brzusznych nie ograniczają się do wejścia w skład istoty białej, lecz opuszczają cewę rdzeniową pod postacią tzw. -korzonka brzusznego(radix rentralis). Neurytom tym, których przeznaczeniem jest nawiązywanie ścisłej łączności postacią tzw. – l emnoblastów tworzą osłonki dookoła włókien nerwowych. Continue reading „slupy brzuszne”

wlókna krótkie

Należy dodać, że obydwa powrózki brzuszne łączą się ze sobą ponad dnem szczeliny pośrodkowej za pośrednictwem – spoidła białego (commissura alba). W każdym z powrózków można rozróżnić część obwodową, złożoną z włókien nerwowych dalekobieżnych i część głęboką, w której skład wchodzą włókna krótkie, ciągnące się tylko poprzez krótki odcinek odpowiedniego powrózka. Jak zobaczymy dalej, włókna nerwowe powrózków nie są ułożone chaotycznie, lecz ześrodkowują się w – wiązki(fasciculi) lub w pęczki (tractus), zawierające włókna o jednakowym przebiegu i o tym samym znaczeniu czynnościowym. Te wiązki i pęczki ujmujemy często ogólną nazwą – szlaków nerwowych. Budowa istoty szare) rdzenia. Continue reading „wlókna krótkie”

Korzonki rdzeniowe

Korzonki rdzeniowe są silniej rozwinięte w odcinkach ciała posiadających większą masę i bardziej rozległą powierzchnię skórną. Takimi odcinkami są kończyny, w następstwie czego rdzeń nie jest na całym swym przebiegu równomiernie gruby, lecz wykazuje dwa nabrzmienia, będące odpowiednikami stopnia rozwoju kończyn. Jednym z tych nabrzmień jest – nabrzmienie szyjne (intumescentia cerricaiis), umieszczone na granicy między odcinkiem szyjnym i odcinkiem piersiowym kręgosłupa, a drugie – nabrzmienie lędźwiowo-krzyżowe (intumescentia lumbosacra lis), powstające w miejscu odejścia od rdzenia nerwów, zasilających kończynę tylną. Ażeby poznać bliżej budowę rdzenia i: jego stosunki topograficzne należy się uciec do zbadania jego przekroju poprzecznego. Już na pierwszy rzut oka przekonywamy się, że rdzeń posiada budowę symetryczną, co podkreśla obecność głębokiej-szczeliny pośrodkowej brzusznej (jissula mediana ventralis), widniejącej na powierzchni brzusznej, oraz ciągnącego się na powierzchni grzbietowej płytkiego – rowka pośrodkowego grzbietowego(sulcus medianus dorsalis). Continue reading „Korzonki rdzeniowe”

Istote szara, umieszczona miedzy slupami brzusznymi i grzbietowymi, bedziemy nazywac -istota szara posrodkowa

Na przekroju poprzecznym rdzenia istota szara posiada kształt litery H o grubych i tępo kończących się ramionach, skierowanych ku dołowi – słupach brzusznych (columnae ventrałesy i wysmukłych – słupach grzbietowych (columnae doreales), osiągających nieomal powierzchnię zewnętrzną rdzenia. Istotę szarą, umieszczoną między słupami brzusznymi i grzbietowymi, będziemy nazywać –istotą szarą pośrodkową (subst, grisea oentralis), Widnieje w niej otwór, stanowiący przekrój poprzeczny ciągnącego się wzdłuż całego rdzenia -przewodu ośrodkowego (canaiis ceruraiis), wysłanego ependymą. Wnętrze przewodu ośrodkowego jest wypełnione – płynem mózgowo-rdzeniowym (liquor cerebro-spinalis). W niektórych odcinkach rdzenia, na pograniczu między słupem brzusznym i grzbietowym, odchodzi od istoty szarej pośrodkowej niski – słup boczny (columna lat. ). Continue reading „Istote szara, umieszczona miedzy slupami brzusznymi i grzbietowymi, bedziemy nazywac -istota szara posrodkowa”

Randomizowana próba urodynamicznego badania przed operacją metodą wysiłkową nietrzymania moczu AD 8

Uwzględniliśmy kobiety, u których występowały objawy zarówno stresu, jak i nagłego nietrzymania moczu, o ile dominowały objawy stresu. Jednak w badaniu tym nie uwzględniono roli badań urodynamicznych u pacjentów z trudniejszymi problemami, takimi jak dominujące nietrzymanie moczu, wcześniejsze leczenie nietrzymania moczu, choroba neurologiczna lub planowane jednocześnie leczenie chirurgiczne wypadania narządów miednicy. Nasze stwierdzenie, że przedoperacyjne testy urodynamiczne nie poprawiły wskaźnika sukcesu leczenia, w porównaniu z wskaźnikiem powodzenia związanym z podstawową oceną gabinetu, można wyjaśnić kilkoma czynnikami. Po pierwsze, rozpoznanie wysiłkowego nietrzymania moczu, dokonane przez ocenę gabinetową, zostało potwierdzone urodynamicznie u 97% kobiet w grupie badającej urodynamiczny stan. Continue reading „Randomizowana próba urodynamicznego badania przed operacją metodą wysiłkową nietrzymania moczu AD 8”

Przedłużone stosowanie dabigatranu, warfaryny lub placebo w żylnej chorobie zakrzepowo-zatorowej AD 4

Wyniki bezpieczeństwa obejmowały duże krwawienie i istotne klinicznie krwawienie. Centralne komitety, których członkowie nie zdawali sobie sprawy z przydzielonych im zadań leczenia, osądzali podejrzane przypadki nawracającej żylnej choroby zakrzepowo-zatorowej, krwawienia, zgonu, ostrych zdarzeń wieńcowych (jak również zdarzeń naczyniowo-mózgowych w badaniu kontrolnym placebo) oraz nieprawidłowości funkcji wątroby (zgodnie z kliniczne i rutynowe dane laboratoryjne). Analiza statystyczna
Aktywne badanie kontrolne zostało zaprojektowane w celu wykazania, że dabigatran nie ustępuje warfarynie w zapobieganiu nawrotowej żylnej chorobie zakrzepowo-zatorowej (w tym śmierci związanej z żylną chorobą zakrzepowo-zatorową). Wielkość próby została ustalona na podstawie oczekiwanej stopy pierwotnego wyniku skuteczności 2,0% w obu grupach, 5-8 z mocą 85%, aby wykluczyć współczynnik ryzyka 2,85 (margines nieineriorności dla współczynnika hazardu), 3,9-14 i bezwzględny wzrost ryzyka nawrotowej żylnej choroby zakrzepowo-zatorowej o 2,8 punktu procentowego po 18 miesiącach (margines nieinstancji dla różnicy ryzyka), przy jednostronnym poziomie alfa 0,025. Continue reading „Przedłużone stosowanie dabigatranu, warfaryny lub placebo w żylnej chorobie zakrzepowo-zatorowej AD 4”

Przedłużone stosowanie dabigatranu, warfaryny lub placebo w żylnej chorobie zakrzepowo-zatorowej AD 3

Instytucjonalna rada przeglądowa każdego uczestniczącego ośrodka klinicznego zatwierdziła badania. Randomizacja i leczenie
W obu badaniach pacjenci byli randomizowani za pomocą interaktywnego systemu odpowiedzi głosowej. Randomizacja była stratyfikowana w zależności od obecności lub braku aktywnego raka i zgodnie z diagnozą indeksu (zakrzepica żył głębokich lub zatorowość płucna) w badaniu aktywnej kontroli i według centrum badania w badaniu kontrolnym placebo. Wcześniejsze leczenie przeciwzakrzepowe przerwano, a badany lek rozpoczynano, gdy międzynarodowy współczynnik znormalizowany (INR) wynosił 2,3 lub mniej. Continue reading „Przedłużone stosowanie dabigatranu, warfaryny lub placebo w żylnej chorobie zakrzepowo-zatorowej AD 3”