Poczatkowo plytka rdzeniowa jest plaska

Początkowo płytka rdzeniowa jest płaska, wkrótce jednak przekształca się ona w – rynienkę rdzeniową, osuwającą się stopniowo coraz głębiej w kierunku struny grzbietowej. Jeszcze później krawędzie rynienki zbliżają się do siebie i wreszcie zrastają się ze sobą, przez co rynienka przekształca się w zamkniętą – cewę rdzeniową, posiadającą kształt rury, ciągnącej się od bieguna głowowego do bieguna ogonowego zarodka . W tym etapie rozwoju cewa rdzeniowa jeszcze wykazuje łączność z ektodermą ciała, niebawem jednak związek ten ulega zerwaniu, cewa wędruje w głąb, zbliżając się coraz bardziej do struny grzbietowej, a ponad cewą powstaje most ektodermalny, łączący ektodermę powierzchowną strony prawej z ektodermą strony lewej. Cewa rdzeniowa stanowi zaczątek, z którego rozwinie się w przyszłości – mózgowie(encephalon) na przedzie, a – rdzeń kręgowy (medulla spinalis) w tyle. W miejscu oderwania się cewy rdzeniowej od ektodermy powierzchownej część komórek wędruje ha boki cewy, tworząc tam po każdej stronie-listewkę zwojową ). Continue reading „Poczatkowo plytka rdzeniowa jest plaska”

ciala komórek nerwowych

Tak prosty obraz morfologii mózgowia ulega później dużemu powikłaniu, utrudniającemu odtworzenie stanu pierwotnego. Powikłanie to jest spowodowane głównie nierównomiernym wzrostem poszczególnych pęcherzyków mózgowych i poszczególnych ich części, zrostami sąsiadujących ścian, powstaniem licznych zachyłków i załamali osi mózgowia i wreszcie utworzeniem spoideł, służących do połączenia odcinków, nie wykazujących dotąd. bezpośredniej łączności z sobą. Do tego wszystkiego dochodzi rozrost istoty szarej (ciała komórek nerwowych) i istoty białej (wypustki nerwowe). Rozrost ten posiada różne natężenie w poszczególnych częściach mózgowia. Continue reading „ciala komórek nerwowych”

Komora trzecia przechodzi na poziomie sródmózgowia w – wodociag Sylwiusza

Komora trzecia przechodzi na poziomie śródmózgowia w – wodociąg Sylwiusza ,kończący się w komorze (rentriculue lv), stanowiącej światło zamózgowia (rhombencephalon). Komora przechodzi ku tyłowi w -przewód ośrodkowy(canalis centralis) rdzenia. Podobnie jak – nerwy rdzeniowe (nn. spinales) pozostają w związku z rdzeniem kręgowym, tak samo w mózgowiu rozpoczynają się albo w nim się kończą – nerwy mózgowe (nn. cerebrales), Neuron. Continue reading „Komora trzecia przechodzi na poziomie sródmózgowia w – wodociag Sylwiusza”

zwój rdzeniowy

Na poziomie każdego odcinka ciała, a raczej na poziomie każdego – neuromeru, rdzeń jest w łączności po każdej stronie z parą tzw. -korzonków (ra dices spinales), Rozróżniamy: – korzonek brzuszny (radix rentralisy oraz-korzonek grzbietowy (radix dorsalie). W bezpośrednim związku z korzonkiem grzbietowym znajduje się-zwój rdzeniowy albo-c–zwój międzykręgowy(ganglion spinale s. interrertebralej, stanowiący skupienie neuronów czuciowych, jak gdyby wyemancypowanych z obrębu samego rdzenia, ale utrzymujących z nim bardzo ścisłą łączność, właśnie za pośrednictwem korzonka grzbietowego . Obwodowo od zwoju rdzeniowego dendryty jego neuronów łączą się z korzonkiem brzusznym, tworząc – nerw rdzeniowy (nerrus spinalie), udający się do narządów ciała. Continue reading „zwój rdzeniowy”

wlókna krótkie

Należy dodać, że obydwa powrózki brzuszne łączą się ze sobą ponad dnem szczeliny pośrodkowej za pośrednictwem – spoidła białego (commissura alba). W każdym z powrózków można rozróżnić część obwodową, złożoną z włókien nerwowych dalekobieżnych i część głęboką, w której skład wchodzą włókna krótkie, ciągnące się tylko poprzez krótki odcinek odpowiedniego powrózka. Jak zobaczymy dalej, włókna nerwowe powrózków nie są ułożone chaotycznie, lecz ześrodkowują się w – wiązki(fasciculi) lub w pęczki (tractus), zawierające włókna o jednakowym przebiegu i o tym samym znaczeniu czynnościowym. Te wiązki i pęczki ujmujemy często ogólną nazwą – szlaków nerwowych. Budowa istoty szare) rdzenia. Continue reading „wlókna krótkie”

Korzonki rdzeniowe

Korzonki rdzeniowe są silniej rozwinięte w odcinkach ciała posiadających większą masę i bardziej rozległą powierzchnię skórną. Takimi odcinkami są kończyny, w następstwie czego rdzeń nie jest na całym swym przebiegu równomiernie gruby, lecz wykazuje dwa nabrzmienia, będące odpowiednikami stopnia rozwoju kończyn. Jednym z tych nabrzmień jest – nabrzmienie szyjne (intumescentia cerricaiis), umieszczone na granicy między odcinkiem szyjnym i odcinkiem piersiowym kręgosłupa, a drugie – nabrzmienie lędźwiowo-krzyżowe (intumescentia lumbosacra lis), powstające w miejscu odejścia od rdzenia nerwów, zasilających kończynę tylną. Ażeby poznać bliżej budowę rdzenia i: jego stosunki topograficzne należy się uciec do zbadania jego przekroju poprzecznego. Już na pierwszy rzut oka przekonywamy się, że rdzeń posiada budowę symetryczną, co podkreśla obecność głębokiej-szczeliny pośrodkowej brzusznej (jissula mediana ventralis), widniejącej na powierzchni brzusznej, oraz ciągnącego się na powierzchni grzbietowej płytkiego – rowka pośrodkowego grzbietowego(sulcus medianus dorsalis). Continue reading „Korzonki rdzeniowe”

neurony jadra wspólczulnego maja zwiazek z miesniówka ukladu oddechowo-pokarmowego

Ze względu na to, że neurony jądra współczulnego mają związek z mięśniówką układu oddechowo-pokarmowego oraz układu krwionośnego i wreszcie z gruczołami, mamy zatem przed sobą – neurony trzewno-ruchowe. W powyższym świetle charakterystyka korzonka brzusznego (radix ventr. ) przedstawia się następująco: jest to pęczek neurytów jąder ruchowych słupa brzusznego i neurytów jądra współczulnego, przeprowadzający bodźce z rdzenia, a więc z układu nerwowego ośrodkowego do efektorów (mięśnie somatyczne, mięśniówki trzewne, gruczoły). Mówiąc o korzonku brzusznym, nazywamy go często również – korzonkiem ruchowym, gdyż istotnie składa się on z włókien somatyczno- i trzewno-ruchowych, przeprowadzających podniety odśrodkowo ku obwodowi. Zniszczenie korzonka brzusznego pociąga za sobą takie same skutki, jak zniszczenie jąder ruchowych słupa brzusznego i jądra współczulnego. Continue reading „neurony jadra wspólczulnego maja zwiazek z miesniówka ukladu oddechowo-pokarmowego”

Doual Rivaroxaban w leczeniu objawowej zatorowości płucnej AD 5

Charakterystyka leczenia. W grupie leczonej standardowo, mediana czasu leczenia enoksaparyną wynosiła 8 dni ( odstęp międzykwartylny, 6 do 11), a INR na końcu leczenia enoksaparyną wynosiło 2,0 lub więcej u 83% pacjentów. Procent czasu, podczas którego INR był w zakresie terapeutycznym (2,0 do 3,0) wynosił 62,7%; odpowiednie wartości procentowe dla INR powyżej 3,0 i poniżej 2,0 wynosiły 15,5% i 21,8%. Procent czasu w zakresie terapeutycznym wahał się od 57,8% (w ciągu pierwszego miesiąca) do 72,7% (w miesiącu 11). Continue reading „Doual Rivaroxaban w leczeniu objawowej zatorowości płucnej AD 5”

Doual Rivaroxaban w leczeniu objawowej zatorowości płucnej AD 6

Duże krwawienie obserwowano u 26 pacjentów (1,1%) w grupie rywaroksabanu i u 52 pacjentów (2,2%) w grupie leczonej standardowo (współczynnik ryzyka 0,49; 95% CI, 0,31 do 0,79, p = 0,003) (ryc. 2C) ). Wynik korzyści klinicznej netto wystąpił u 83 pacjentów (3,4%) w grupie rywaroksabanu i 96 pacjentów (4,0%) w grupie leczonej standardowo (współczynnik ryzyka 0,85, 95% CI, 0,63 do 1,14, P = 0,28). . Continue reading „Doual Rivaroxaban w leczeniu objawowej zatorowości płucnej AD 6”

Randomizowana próba urodynamicznego badania przed operacją metodą wysiłkową nietrzymania moczu AD 6

Podstawowe wyniki. Sukces został zdefiniowany jako zmniejszenie o co najmniej 70% wyniku oceny inwazji moczowodowej od wartości wyjściowej do 12 miesięcy oraz odpowiedź o wiele lepiej lub znacznie lepiej w przypadku oceny pacjenta w skali poprawy po 12 miesiącach. Poziome I słupki wskazują 95% przedziały ufności. Przerywana linia pionowa oznacza ustalony margines nierówności wynoszący 11 punktów procentowych. Continue reading „Randomizowana próba urodynamicznego badania przed operacją metodą wysiłkową nietrzymania moczu AD 6”