Zmiana w PCSK9 i HMGCR oraz ryzyko choroby sercowo-naczyniowej i cukrzycy ad 6

Skrzynki reprezentują punktowe oszacowania efektu. Linie reprezentują 95% wartości CI. Uczestnicy grupy z wyższymi wynikami w skali PCSK9 mieli o 6,1% większe ryzyko cukrzycy niż osoby z grupy z niższymi wynikami PCSK9 (iloraz szans, 1,06, 95% CI, 1,02 do 1,11). Po skorygowaniu o standardowy spadek o 10 mg na decylitr poziomu cholesterolu LDL, warianty PCSK9 wiązały się z 11,2% wzrostem ryzyka cukrzycy (iloraz szans, 1,11, 95% CI, 1,04 do 1,19). Efekt ten był bardzo podobny do 12,7% wzrostu ryzyka cukrzycy na 10 mg na decylitr obniżenia poziomu cholesterolu LDL, który był związany z wariantami HMGCR (iloraz szans, 1,13; 95% CI, 1,06 do 1,20) (Ryc. 3) . Zarówno wyniki genetyczne PCSK9, jak i HMGCR wydają się mieć zależny od dawki wpływ na ryzyko cukrzycy. Gdy są obecne razem w analizie czynnikowej 2 × 2, warianty PCSK9 i HMGCR mają addytywny wpływ na ryzyko cukrzycy (Figura 2B).
Ryc. 4. Ryc. 4. Wpływ wyników PCSK9 i HMGCR na ryzyko zachorowania na cukrzycę. W sumie 6295 przypadków cukrzycy wystąpiło podczas obserwacji w prospektywnych badaniach kohortowych. Po wykluczeniu uczestników z przewagą cukrzycy, wyjściowe stężenia glukozy w osoczu na czczo były dostępne dla 31.077 uczestników. Główna analiza obejmowała wszystkich uczestników po wykluczeniu 4340 uczestników z przewlekłą cukrzycą; analiza podgrupy, która była stratyfikowana zgodnie z poziomem glukozy w osoczu na czczo obejmowała 31 077 uczestników bez powszechnej cukrzycy, dla których dostępne były wyjściowe stężenia glukozy w osoczu na czczo. Skrzynki reprezentują punktowe oszacowania efektu. Linie reprezentują 95% wartości CI.
Wśród osób bez przewlekłej cukrzycy na początku badania, ani wynik genetyczny PCSK9, ani wynik genetyczny HMGCR nie był znacząco powiązany z wyjściowym poziomem glukozy w osoczu na czczo (różnica w poziomie glukozy w osoczu dla każdego 10 mg na decylitr obniżenia poziomu cholesterolu LDL dla wyniku PCSK9, 0,26 mg na decylitr [0,01 mmol na litr], P = 0,33, różnica dla wyniku HMGCR, 0,42 mg na decylitr [0,02 mmol na litr], P = 0,10). Wśród osób z zaburzeniami poziomu glukozy na czczo na początku badania (.100 mg na decylitr [5,6 mmol na litr]), zarówno wyniki genetyczne PCSK9, jak i HMGCR były związane z wyższym ryzykiem wystąpienia cukrzycy na spadek o 10 mg na decylitr w LDL poziom cholesterolu (iloraz szans dla wyniku PCSK9, 1,22, 95% CI, 1,03 do 1,45, iloraz szans dla wyniku HMGCR, 1,19, 95% CI, 1,00 do 1,41). Natomiast wśród osób z prawidłowym poziomem glukozy na czczo na początku badania, ani wynik genetyczny PCSK9 ani HMGCR nie był powiązany ze zwiększonym ryzykiem wystąpienia cukrzycy (iloraz szans dla wyniku PCSK9, 0,99, 95% CI, 0,84 do 1,17, iloraz szans dla Wynik HMGCR, 1,04; 95% CI, 0,89 do 1,22) (Figura 4).
Replikacja i dodatkowe analizy
W dodatkowych analizach zaprojektowanych do oceny roli szlaków pośredniczonych przez receptor LDL jako potencjalnego wspólnego mechanizmu, dzięki któremu hamowanie PCSK9 i HMGCR może zwiększać ryzyko cukrzycy, wynik genetyczny składający się z wariantów w genie kodującym receptor LDL (LDLR) miał bardzo podobny wpływ na ryzyko cukrzycy na jednostkę obniżenia poziomu cholesterolu LDL w porównaniu z wynikami genetycznymi PCSK9 i HMGCR (ryc.
[więcej w: telefon zaufania hivia, szpital pruszków wrzesin, telefon zaufania hiv ]

Powiązane tematy z artykułem: choroby somatyczne rodzaje szpital pruszków wrzesin telefon zaufania hiv